“Менга ўхшаган аёллар катта ёлғонга учди...”
Мен 48 ёшдаман. Турмушга чиқмаганман, фарзандларим ҳам йўқ. Кўпчилик мени “кучли, мустақил, ўзига ишонган замонавий аёл” деб таърифлайди. Ҳақиқатан ҳам, барқарор карерам, қулай уйим ва ташқи томондан ҳавас қилса арзийдиган ҳаётим бор.
Аммо бугун, байрам арафасида, ҳаётимдаги энг оғир ҳақиқатни тан олишга мажбурман: мен ёлғиз ва бахтсизман. Энг ачинарлиси — бу ҳолатга тушишимда ҳеч ким эмас, айнан ўзим айбдорман.